Drenthe plat

Een zinderend voorjaar…

Broekhoest, broekhoest en nog eens broekhoest, dat krijg ik ervan.
Mijn plannen, die ik in januari meestal maak, om dit jaar eens alles weer als vanouds aan te pakken, kon ik in maart alweer snel van de hand doen.
Had ik daar vorig jaar onverwacht verplicht vrijwillig door de baas een studie opgelegd gekregen, nu stelde diezelfde baas in maart van dit jaar, mij in de gelegenheid om een zaak over te nemen.
En tja, dan is de keuze niet zo moeilijk. Dus enorm veel zaken in regeltjesland Nederland geregeld om toch maar aan de wensen van de regelgevers te voldoen, en geloof me, daar wordt je echt niet vrolijk van.
Gelukkig hield ik tot aan juli nog wat tijd over, omdat dan de overdracht zou plaatsvinden, om te karperen.
Omdat mijn plannen dusdanig moesten worden bijgesteld ging ik eerst maar eens een belronde doen waar iedereen zo’n beetje zou gaan vissen(het is in deze regio nogal druk).

Op de karperbeurs in februari ben ik dan ook altijd weer helemaal los, koop je weer van alles en nog wat, wat je toch niet gebruikt, en koppel je bij thuiskomst een prachtverhaal aan de aangekochte spullen, je moet het weer vergoelijken toch, wat dit wel niet aan karper zou kunnen gaan opleveren…
Ieder jaar doe je het weer hè? Ja, ik ook. Het kost wat maar dan heb je ook wat.
“Ik heb nu toch iets gekocht schat, nou als dit geen extra karper oplevert, dan vreet ik al mijn boilies op”.

Peilen, ik heb er een broertje dood aan, maar het levert significant(proest)meer karper op, zoveel is mij de laatste paar jaar duidelijk geworden. Alleen dat gegooi met dat bonk lood stoort mij mateloos, je zal er toch een karper mee doodgooien zeg! Misschien eens tijd voor een voerbootje met dieptemeter(sponsor gezocht).
Zelfs op een stek waar ik, zoals enkelen van jullie wel weten, mijn karpers vang, is bij nadere inspectie toch weer het één en ander veranderd, mogelijk na wat bagger en graaf werk wat daar heeft plaatsgevonden de laatste twee jaar, om de scheepvaart maar niet te vergeten. Wat een verschil een meter of drie al niet kan maken zeg, van wel of niet vangen, daar waar je eerst wel aanbeten kreeg, en nu niet meer! Onderschat dit fenomeen niet,heb ik ook jaren gedaan, je zit soms voor lul zonder het zelf door te hebben, en dat is nog wel het ergste. Op een stek waar ik al jaren dag en nacht mijn haakje drop ving ik niets meer, terwijl ik in voorgaande jaren er de klok op gelijk kon zetten v.w.b de aanbeettijden, en dat op een kanaal. Precisiekarpers, me kloten! Wat dat betreft heeft mijn moeder gelijk, die zegt altijd dat je het weer en vrouwen niet kunt vertrouwen, zegt mijn moeder hè! Voeg ik aan dat rijtje nu karpers toe.

Tijdens de eerste sessie van het jaar in maart kwamen de eerste karpers al op de kant waaronder twee spiegels van een mogelijke uitzetting een jaar of vier terug, nog niet groot maar wel mooi om je eerste sessie mee te beginnen.
Wel een paar meter naast de ooit zo gebruikelijke stek!
De tweede sessie begin april startte zoals verwacht, een zwiepende waker en Kikkert die alweer in de hengel hangt en dat binnen een half uur. Het was nog net geen 19.00 uur.
Skup, een mooie skup, 25 pond en 89 cm. De grotere spiegels wil mij daar niet zo lukken, de kleinere tot een pond of twintig is geen enkel probleem, of dat nu met de vismeelbollekes heeft te maken…
Op nog geen tweehonderd meter komen weer eens de nodige wokkels(scheldnaam voor peppies) aankakken, grote witte auto’s met de daarbij behorende stofwolken, die en passant ook hun autodeuren nog eens flink dichtknallen, tenten uitpakken etc etc, Kikkert begint zich alweer op te vreten. Ik zal ze @#$%^&, juist op dat moment krijg ik weer een snoeiharde run, en dat willen die wokkels natuurlijk voor geen goud ter wereld missen en de kleuterklas komt met een sneltreinvaart aangelopen. Even, voor heel even verloor ik mijn zelfbeheersing en schoot eventjes uit de slof: en nou opdonderen en rap, en nog wat van die lagere schoolwoorden die ik hier niet zal neerpennen,sociaal als ik ben. De rest van de sessie geen last meer gehad van die openmondtypes!
Hatsiekiedee, weer een mooie schubkarper van 90 cm, zo rond een uur of tien ’s avonds, wederom geen topper v.w.b het gewicht en dat valt mij toch een beetje tegen, slecht 26 pond maar puntgaaf.
De nacht was aangenaam.
Een dwaallicht zweefde in den nacht over de velden. Rechtop, stoer en fier stond ik het dwaallicht op te wachten, deze had ik in eerdere sessies daar ook al gezien, maar zwenkte dan de andere richting op, nu was ik aan de beurt…het maakte geluid tot het dwaallicht mijn ogen teisterde en zei ; hij dur last van dat locht? Nee, mien keerl, valt mit, maar wa doei hier midn in de nacht dan met dat grote logt in die auto?
Wie hebt tog last van vossen hierzo, ei dur nog geen ien zien dan? Ik zei nee, en ik vis hier toch al joaren, vrumd hè? Da vin ik nou ok, zei het dwaallicht. Ik zei; geef me oen telefoonnummer moar en als ik er één zie dan bel ik oe. Ik kreeg zijn nummer…ik moet nog bellen. De Wokkel.

En na zo’n avond en nacht is een broodje ei met spek in den ochtend toch wel erg lekker, bakkie leut erbij, zonnetje recht in je bekkie en maar weer wachten op het moment dat moeder natuur met haar bewoners weer ontwaakt.
Wanneer ik mijn engelse ontbijt weer achter de knopen heb draai ik eerst de hengels even binnen en knoop er weer een verse bol, en soms twee, aan. Ik pak de voerpult en schiet er weer een aantal boilies bij, waarvan er sommige iets zijn kapot geknepen, om de amino’s en dergelijke wat sneller te laten ontsnappen, en zoals iemand zei: “it’s just another brick in the wall”.
Ach, je moet toch ergens in geloven. Ik luister naar de wind en de vogels, het is er daar zo heerlijk rustig, daar waar ik zo kan ontspannen, heerlijk. Daar heb ik de rust om eens wat karperbladen door te bladeren en lees sommige artikelen met plezier. Sommige schrijvers daarentegen verzinnen ook van alles om het verhaal maar eens wat op te smukken. Je moet toch wat doen voor de sponsors, of niet jongens?
Klets, en de waker knalt tegen de hengel en dat nog geen vijf minuten nadat ik de boel heb ververst. Het is of de duvel ermee speelt, het overkomt mij daar wel vaker.
Na een mooi duel met mijn opponent zo vroeg in de ochtend ben ik er al weer helemaal bij, na een minuut of 5 glijdt er weer een mooie spiegelkarper over de rand van het net.
Ik zegevier alweer, maar ik heb ook andere tijden gekend.
Geheel zelfvoldaan stel ik mijn camera op het statief en stel de timer in, ik draai het uitklapbare schermpje om, om te zien of ik de juiste pose heb en binnen een paar seconden zijn wij verenigd. Daarna glijdt de karper als een mes door de warme boter het water in, ik zwaai hem na, zijn staart doorklieft het water en zwaait terug, of hij wil zeggen ; tot later…
De buren slapen nog. De wokkels missen alles, maar ik mis ze niet.
Nog even de boel in de auto laden en rij ik langs de wokkels en wuif gestadig, het knikje met het hoofd van mijn zijde volgt, zoals alleen onze koningin dat kan, langs hen heen. Je moest die koppies eens zien…het laat zich raden.

Wat heb ik dan weer aangeschaft op die februaribeurs? Camouflagetube’s in verschillende kleuren, voor ieder ondergrond een bijpassende kleur. Modegevoelig als ik ben…
De eersten zijn er ingetrapt, zoveel is zeker.

Harnold Kikkert

Het Vette Baarsje

Drenthe plat

Nieuws

Nachtvisvergunning

Laat je vangst zien op onze website

Vispas kwijt